Go..

“I know i hurt you. but i think you deserve it. malakas ang loob kong sabihin na kasalanan mo naman ang lahat. nananahimik ako, tayo. pero gumawa ka ng bagay na alam mo naman na mali. that you think na di ko malalaman. you keep on explaining pero huli na ang lahat, iba na ang pinaniniwalaan ko ngayon. im sorry.”

Pagkatapos ng lahat lahat

..andito akong muli para magpa epal (mambisita ng mga blog at kunwaring nagbasa nung mga napakahahabang post at magkoment ng nice post blah blah blah) <at alam nyung hindi totoo yan> salamat.

..hindi ko maipapangako ang araw araw na pagbukas ng website na wordpress.com para mag lathala ng mga saloobin ko (mahirap kase maging plastic minsan)

..para nanaman akong kabuteng biglang sumulpot dito. at sa facebook na sumagot muli nung “friends exposed” ba yun? para magpa epal ulit doon.

..nabisita ko rin yung blog nung mahal kong kaibigan, ama, kapatid, at tito ko. tama?

..nagpost ako sa fb ng “bloggers, naaalala nyo pa ba ko? ” at wala talagang nag comment na ibig sabihin malamang wala ring mag co-comment sa post na to. how sad

..new year na pala at lumipas na parang isang minuto lang yung selebrasyon nung  pasko at bagong taon ko.

..nakabalik na pala ko mula sa bakasyon ko sa Bicol. at oo maayos naman po ang bulkang mayon, napakaganda parin. totoo.

..medyo masama ang pakiramdam ko ngayon. at hindi ko alam kung dahil sa sipon o dahil sa emosyon na nararamdaman ko. napaka hindi ko maintindihan. at naiinis ako.

..eto na. magbblog hop na ko ulit!

Sorry ka.

anak ng anong magaling talga ou! sorry sa mga wordings. hmmmm nais ko lang magpaabot ng sama ng loob.

Dear kabago bagong pasok na babaeng matangkad,

Alam ko at alam naman nating lahat. bagong pasok ka pa lang para pumalit sa magbabakasyong tagabantay ng shop ni insan dito. malamang pangalan pa lang ang tanging alam ko sayo dahil kaninang tanghali ko pa lang nakita ang mukha mo. ang sakin lang naman. alam mo at alam ko na mas matanda ka sakin kaya hindi mo ko kailangan tawaging ate. at wag ka sanang umasta (pakiusap) na umabot ka na sa 3-5 taong namalagi dito. in short umayos ka dahil naiinis ako sayo. yun lang.

mga mahal na co bloggers. hamishu all! mwah.

hindi ako galit. pramis.

Okay. Me is here.

At sa aking muling pagbukas ng kutang ito parang may eksaytedness akong nararamdaman, ewan ko ba kung bakit? Ang pagbblog ay nasa buhay ko na, kahit nga iniiwan at pinapabayaan ko lagi, andito parin sya, nag aantay, umaasa na sa muling pagkakataon ay mabalingan ulit ng pansin. Masarap kasama, di ka iiwan, laging nag-aantay sa muli mong pagbabalik, di ka pagsasawaan (bitter?) sorry naman? wag kayong mag isip ng kung ano pa man. ganito lang talaga ata ako ngayon, stressed, may dinadalang problema (normal ako kasee), at higit sa lahat naguguluhan ako. saan? ewan ee, magulo nga.

Namiss ko kayong lahat (oo ikaw nga isa ka) di ko hinihingi na paniwalaan ako, basta namiss ko talaga ang mundong ito. daming conflicts kase, tamad minsan, at medyo naabala sa buhay pag-ibig. tandaan nyo na minsan ay sinungaling ako.

Wala kaming sembreak dahil kay pareng ondoy, walang kwenta yung grades ko nung prelim at midterm. ugali ko ang mag ipon ng class card na matataas lang yung grade, yung hindi, hinahayaan ko na mawala, o kung tinanong man ng gumagastos ng tuition ko sabi ko nawala. sa transcript nalang nya yun makikita, ayos yun, para isahang paliwanagan nalang ang gagawin ko. tama? May tres ako. yung shitness na binary numbers? dun nga. 1 and 0. okay ayoko na pag usapan. yung ibang subjects.. maayos naman. yung math? fair yun. maniwala sana yung isa dyan. sir.

Nagbabalik na ko ngayon. Gusto ko na ulit gawing araw araw ang pagbbloghop. nakakamiss ang magbasa. di lang yun. mas nakaka miss KA.

*At walang kinalaman si Snoopy.

Random.

Random. dahil nga sa ilang taon na rin akong walang mai-post na entry dito sa aking mumunting blog. nakapagtala na ako ng halos dalawa na sanang entry ngunit nasa ‘drafts’ parin hanggang sa ngayon. nawalan na ko ng ganang tapusin. hindi ko alam kung bakit. magulo ang isip ko, at di ko ulit alam kung bakit.

1. September 8 ngayon. bakit ko sinabi? wala lang. gusto ko lang mag update. malapit na nga pala ang pasko. sa lahat maligayang bati po! handa akong tumanggap ng kahit anong ipagkakaloob nyong regalo.  (opo minsan sadyang makapal talaga mukha ko) hehe.

2. Inaagiw na tong blog ko sabi sakin ni itimnaulapsagabi (tsenntsenn) at naniwala nga ako. bigla akong nakaramdam ng pagkahiya sa sarili ko. salamat sis. hehe

3. Ang daming emoness na nangyayari sa cirle of prenlyprends ko dito sa net. sinu sino yun? sekreto.

4. Di ako makapag bloghop ng maayos. sensya na muna sa mga di ko nabibisitang ka linkisan. haiz.

5. Di pa tapos ang midterm, may mga natirang subject paren na ittake ngayong week. goodluck ulit saken.

6. Wala nang toblerone ubos ko na. haha!

7. LLS ako sa kantang ito at ito. opo korny yung pangalawa. pero naaastigan ako. hehe.

8. Love life? isipin nyo na lang muna gusto nyong isipin. haha!

9. Idol ko parin si Taylor Swift. At naiintriga ako kay Chavit, sama mo na rin yung kay Korina at Mar. sows!

10. Miss ko na mga blog nyong lahat! magtatalaga talaga ko ng isang araw kung san uubusin ko ang oras nun sa pagba-bloghop. haha!

Kbye na muna sa lahat. *hugs!

Unexpected.

yum

Isang hindi inaasahang pagkakataon ang nangyari ngayong araw na ito. tuwang tuwa ako sa nangyaring iyon. di ko lubos maisip na sa kabila ng pag gising ko ng maaga (ginising ako ng maaga dahil lang sa isang bagay na akala ko walang kwenta) ngunit sya palang magliligtas ng araw ko sa taglay nitong ka emohan.

Masyado nang nabusy si Joan sa shool nya kunyari, maraming projects,  activities (na ang habol ko lang naman ay makapag sign ng attendance) mga research, mga ka epalan ng ibat ibang uri ng professors, kanya kanyang arte ng pagbibigay ng mga font, font size, font color, kulang na lang pati kulay ng folder ay pangealaman pa. At higit sa lahat ay malapit na ang midterm, next week na. sept. 2-4 malapit na nga. at alam ko na na 2 out of 8 subjects pa lang ako nakahanda.. goodluckness sayo Joan! haha. hayaan nyo naman muna ko makapag bukas ng computer kahit sandaling oras lang. papaliguan ko lang muna si Chloe, papakainin at papasayahin para naman kahit papano hindi nya pagsisihan ang pagkabuhay nya at ako ang naging tagapag alaga nya. papakainin ko rin ang mga waiter at tagaluto sa resto city ko. lalaruin ko lang din muna ang word challenge ko dahil sa naipangako kay boi na malalampasan namen yung nasa top score dun. at asa naman ako! soska Joan! yung sakahan kong farmville at farmtown ay inabandona ko na, nakakalungkot mang isipin ngunit talagang kailangan ko na muna silang i give up sa mga pagkakataong ito, kung sino man ang nakakita ng farm ko sa farmville, alam ko mangingilabot kayo. pero sadyang ganun talaga ang buhay. higit sa lahat, di ko man lang naaasikaso tong blog ko na to. nakakabloghop ako minsan pag nakaksaglit sa lab ng school, ngunit di sapat para makapag iwan ng bonggang bonggang bakas! hehe. at dahil na rin sa kadahilanang ilang araw na ring nagloloko ang BayanDSL na to! anakng! ano.

At ngayon, balik tayo sa sinasabi ko kanina, masyado ako ng na carried away. lolz.

Ginising ako ng maaga (9am) maaga saken yun pag walang pasok, hehe. dahil sa kadahilanang may ipapa receive daw na package watever, nainis ako dahil alam kong di naman yun akin, sa tenant namen yun. dahil nga wala sya, pinagpaubaya nalang saken nung tagahatid nung package, ang pangit nung pirma ko sa slip na pinirmahan ko dahil nga tulog pa ko sa mga lagay na yun. haha! at tinext ko naman yung tenant namen na may dumating syang package from taiwan at daanan nya nalang sakin pag naka uwi na sya. At sa tingin nyo naman siguro, badtrip agad ang araw ko dahil ginising nanaman ako ng maaga. Ala una na nang dumating sya, kinuha saken ang package at nagpasalamat, bilang ganti nginitian ko naman ng walang pagpakahalatang naiinis ako (wag nyong isipin na masama ako ng tao) haha! umakyat sya at makalipas ang mga dalawapung minuto ay andyan sya ulit at may dala dalang plastic na puti. kunyari di ko sya nakita at inalis ang tingin ko sakanya. tinanong nya kung nasan daw si Joan. sumagot na ako ng “baket po ate? andito ko, hehe” opo may kasamang tawa yun. inabot nya saken yung dala nyang plastic at kinuha ko naman iyon. nagpasalamat ako kahit di ko pa alam kung bomba ba palaka ang nasa loob nun. basta ngumiti ako at nagpasalamat. umalis na sya. at dahil busy ako sa kakatxt ng mga oras na yun. pinasantabi ko muna ang binigay nya. di kase kita yung loob ng plastic. after na makabwelo na ako sa mga walang humpay na txts ng barkada, naisipan kung buksan ang plastic na bigay ni Ate Regine. NATUWA ako ng nakita ko ang laman nun. Isang bar ng milk chocolate na toblerone! dali dali kong kinuha ang cp ko at tinxt ko sya, nagpasalamat ako ulit.

Paborito ko ang chocolate na yun, kaya tuwang tuwa ako. aylabit! oha!

Sinu gusto? may tira pa dito. wahhaha! :p

nagpapasalamat ako kay PAPA GOD sa araw na ito. haylabit tlaga. at araw araw naman talaga tayo dapat maging thankful sakanya. dabah?

off topic:

sorry kay kuya jasonhamster. nawala yung pinangako kung ippopost sana nateng obra. na virus yung computer kung saan naka save iyon, sa kasamaang palad, nawala lahat ang pinaghirapang nateng idoodle. haw sad di bale na. ulitin nalang naten! apir!

ni TAg si Joan.

Ni tag ako ni Miss tsennTsenn. Natutuwa naman ako dahil sa dinami daming abnormal sa Blog World ako pa ang napili nya. hahaha!! naks, close na ata kame. wala akong kamalay malay. hhehe. ito daw ay isang ONE WORD tag. kung ano man yan ay hindi ko alam. haha!

At ngayon sasagutin ko na ito para naman masiyahan na siya saken. oha!

1. Where is your cell phone? N/A

2. Your hair? Black

3. Your mother? Responsible

4. Your father? Papa

5. Your favorite food? Spaghetti

6. Your dream last night? Someone

7. Your favorite drink? Icedtea

8. Your dream/goal? Contentment

9. What room you are in? Livingroom

10. Your hobby? Singing?

11. Your fear? Drunkards

12. Where do you want to be in 6 years? Abroad

13. Where were you last night? Bahay

14. Something that you aren’t? Maldita

15. Muffins? Game!!

16. Wish list item? iPhone

17. Where did you grow up? Bicol

18. Last thing you did? Click

19. What are you wearing? Pambahay

20. Your TV? OutOfOrder!

21. Your pet? ChloeMyLhabs

22. Friends? Lhabko.

23. Your life? Alive

24. Your mood? Serious

25. Missing someone? *Thinking

26. Car? Pink

27. Something you’re not wearing? What? :p

28. Your favorite store? NBS

29. Your favorite color? Light

30. When was the last time you laughed? Asecond

31. Last time you cried? LastMonth

32. Who will resend this? jasonHamsterToinks!

33. One place that you go to over and over? Home

34. One person who emails you regularly? Boi

35. Your favorite place to eat? Sofa

..hmmmmm. Maraming salamat TsennTsenn .. apir!! twenty times raised to negative four. den get the square root of the answer. yun yun. hahaha! :p

..Hamster! wag kang papalag. mas maganda si spongebob pag kulay pink. tama? lol

..Off topic:

Pasukan nanaman bukas! goodluckness sa mga may  pasok. lhabyou all co-bloggers!  :p

RAwr.

Nilalangaw nanaman tong blog ko. sa kabila ng lahat ng paghihirap at sakit (OA! haha) andito na ako nagbabalik muli. as if nawala?LoL. haha! Akswali dalawang araw din akong di nakapag bloghophopan, dahil sa aking busy and stressful sked. soska. hehe.

At sa aking pagbabalik, ako ay muling maghahandong ng isang katangi tanging walang kwentang tula tulaan. bow. haha. ehem sound check.

Sa tinig at indayog ng bawat nota

aking pangungulila ay damang dama.

Sa saliw ng ating paboritong kanta

“ikaw ang laging nasa isip sinta” lol

Sigaw ng bawat pantig nito,  taglay ay hapdi

sa nagdurugong puso.

Akoy iniwan mo at sumama sa iba

i wanna make up right now nana. lol ulit

Sa iyong sinabi ako’y nag damdam

mas mahal mo sya at akoy sampid lang.

Sakit tanggapin ng pusong luhaan

nobade batchu parin sa puso syang laman.

Aaminin ko, akoy naging sobrang tanga

Sa pag ibig na ito, akoy iyong inalipusta

Masasakit na salita at pag ibig mo sa iba

Di na mababawi sana naman magsisi ka.

Sa kabila ng hinanakit, at galit sayo

Mahal pa rin kita, yan ang totoo.

Ang turin mo sakin ay kaibigan lang pala

This guy’s inlab with you pare gustong ipakita.

Masakit isipin na ganito nga ako,

Ngunit puso ko ay umiibig ng husto.

Hindi maaari sa mata ng iba –

Pero sa puso ko ay talagang ikaw na nga.

Isang handog :  oHaoHa..

Apie Apie weekend sa lahat.

miss yah all.;)

Bow.

Buwan ng wika ang buwan ng Agosto. Oo nga pala. Wala lang, naisipan ko lang ulit na gumawa ng tula tulaan. Mahilig talaga ko sa ganito, mga tipong pambatang tula. Natripan ko na tungkol naman sa ating bansa, since buwan ng wika. haha.

Paala ala: Basahin ng patulang pang elementarya. xD

Tara na Pinoy

Pilipinas ang tawag sa aking bansa,

Maganda dito at sadyang pinagpala.

Sa anyong lupa at tubig, tunay na sagana

Minsan nga lamang ito ay sinisira.

Pilipino ang tawag sa naninirahan,

Tunay na mga dakila at sadyang makabayan.

Maipagmamalaki sa mga talentong taglay

Ngunit bakit minsan sa iba nauugnay?

Dito ay Malaya at mayroong pagkakaisa,

Sa pakikibaka at tagumpay laging sama sama.

Pakikipaglaban sa katotohanan, hindi inuurungan

Subalit minsan nga lang ay nauuwi sa karahasan.

Nahalal na mga lider ay sinala ng husto,

Ng mga mamamayang hangad ay asenso.

Ngunit magagandang layunin ay unti unting nawala

Korapsyoon at kasakiman naipakita sa madla.

Lahat ng Pilipino, hangad ay pagkakaisa at asenso

Ngunit bakit nga ba hindi maabot ang mga ito?

Bilang isang mamamayan, ako ay nagtatanong,

May pag asa pa ba itong bansang nalululong?

Sa sadlak na hirap, karahasan at korapsyon

Sa ilang namumuno naisip ba nila ang ganitong tanong?

Sa ganitong sitwasyon, pag unlad ay hindi maiaasa,

Sa kanino mang lider o opisyal ng bansa

Sa kamay natin mismo nandyan ang pag asa

Upang makamit sagot sa mga pagdurusa.

Kaya kapwa Pinoy, tayo’y magsama sama

Gampanan ang pansariling responsabilidad at makiisa

Tayo ay uunlad, wag mawalan ng pag asa

Tulad ng mga bayaning pilit pinaglaban itong ating bansa.

Ang nakakainis lang naman. bakit di umeepekto ang bisa ng kada stanza ng tula. wahaha! sige po bahala na kayo, basta pitong stanza yan composed ng apat na sentence.

Idol ko si Bestfriend.

Rain

Si Ranielle Miranda. Simpleng klasmate ko dati, na di kalaunan ay sya kong naging kasangga sa lahat ng bagay, sa kalokohan man at sa mga katarantaduhan (yun nga yun) haha! Isa sa mga tinetreasure kong tao na naging bahagi ng buhay ko. Si besfriend Rain. Ang  nagturo sakin ng pagiging open minded sa lahat ng sitwasyon, sa pagpili ng kung ano ang mga dapat gawin sa mga bagay bagay sa mga di inaasahang pagkakataon. Ang nagturo sakin kung papano bigyan ng totoong halaga ang pag aaral, kung paano kahalaga ang bawat salita na iginagawad ng bawat magulang sa  kanilang mga anak, ang syang bumuhay ulit ng pag asa ko na hindi lahat ng kaibigan ay mapagkunwari. Ang matalinong bata na sa kabila ng pagiging tahimik at mapagmasid ay di mo aakalaing pag nagsalita ay masasabi mong isandaang porsyentong tama lahat ang obserbasyon at mga komento  ukol sa pinaguusapang paksa. Ang babaeng mahilig kumwestyon sa mga palpak na prof.  Ang kaibigan na di mo maipagkakailang lapitin ng mga lalaki ngunit ni minsan ay di nya napagbigyan ang ni isa man lang sa kanila kahit hanggang panliligaw man lang.  Nung una, di ko maintindihan yung rason nya kung bakit, ngunit sa bawat barkadang umiyak at nasaktan pinaliwanag nya sakin isa isa at dun ko na mismong naunawaan ang lahat. Isang taon lang kaming nagkasama ngunit sa loob lamang ng ganun kaikling panahon, nagkalapit na kami higit pa sa isang magkapatid na relasyon. Totoong  pagkakaibigan ika nga. Ako lang  ang tinuturin nyang totoo sa lahat ng naging kaibigan nya (kapal ko haha) pero opo totoo yan. Ako ang takbuhan pag may malalang problema tungkol man sa kahit na anong bagay. Ako din ang laging kumukopya ng preparation nya sa math kung di ako nakagawa o talagang di ko nagawa dahil di ako magaling sa math, ako din ang nakaka alam ng mga suitor nya na nabasted pa lang sa pagtatanong ng “rain, pwede ba manligaw sayo?”.  Hindi lang naman kami ang laging magkasama, meron kaming grupo na binubuo ng humigit kumulang sa walo. Si rain ang itinuturing na lider lideran. Alalay lang ako. tama. madalas din na pagselosan ako ng barkada dahil si Joan nalang lagi ang kausap at si Joan nalang lagi ang may alam ng mga sikreto ni Rain. Pantay pantay naman kaming lahat, walang lamangan, sadyang umiiral lang minsan ang pagseselos ng iba. Mahal ko silang lahat. Bias nga lang dahil mas mahal ko talaga si Rain.hehe. Iba kase pag kaming dalawa lang, mas maraming bagay kaming napag uusapan at napagkakasunduan (soulmate ba?) LOL. hehe.. Si Rain. Ang babaeng nagpakilala sakin kung sino si  Bob Ong. Ang nagpahiram sakin ng ABNKKBSNPLAKo. at ang pumilit sakin na basahin lahat ng libro ng idolo nyang ito. At ngayon, katulad ko na rin sya. Alagad na rin ako ni Bob Ong. Naintindihan ko na ang rason nyang “kaya kong tiisin na hindi mag lunch for one week para mabili ko na sa National Bookstore ang McArthur”. At ngayon sinasabi ko na rin yan, kaya ko di mag lunch for one week para mabili ko na ang kapitan sino. (sinu meron? peram nalang*wink).

At ngayon? bakit ko sinusulat ito?

Ngayong araw na to, labingwalong taong gulang na sya.

Ni hindi man lang sya nagreply sa txt ko na “happy birthday rain! dalaga ka na. ui, umayos ka jan ah i love you always!” yan lang naman. Di ko alam kung nagtatampo o ewan. ang alam ko lang nagtxt saken kaninang madaling araw si Joy (isa pang kaibigan) na gawin lang daw ordinaryong araw ngayon, at hindi daw nya kailangan ng any greetings. Alam ko may problema yun pag ganun ang asta, kaya tinext ko paren.

Rain,

Salamat. Mahal kita. At kahit eighteen ka na ngayon. Alam ko Manhater ka parin.